ناشر منبع

null صندوق نوآوری و شکوفایی و سرمایه‌گذاری خطرپذیر
07:40

صندوق نوآوری و شکوفایی و سرمایه‌گذاری خطرپذیر

دکتر محمدصادق خیاطیان طی یادداشتی که در سالنامه روزنامه دنیای اقتصاد داشته است یکی از مهمترین نقاط عطف زیست‌بوم فناوری و نوآوری کشور را تصویب «قانون حمایت از شرکت‌ها و موسسات دانش‌بنیان» در سال 1389 در مجلس شورای اسلامی دانست که با رسمیت‌بخشیدن به مفهوم «شرکت‌های دانش‌بنیان» و طراحی معافیت‌ها، حمایت‌ها و مشوق‌های مختلف برای شرکت‌هایی که کسب‌وکارشان با توسعه و تجاری‌سازی فناوری گره خورده است، جان تازه‌ای در کالبد زیست‌بوم نوآوری دمید.

صندوق نوآوری و شکوفایی و سرمایه‌گذاری خطرپذیر

دکتر محمدصادق خیاطیان
عضو هیات عامل صندوق نوآوری و شکوفایی ریاست جمهوری
و عضو هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی

گرچه از پیروزی انقلاب اسلامی به این سو، توسعه علم و فناوری همواره در زمره سیاست‌های کلان کشور بوده است، اما یکی از مهمترین نقاط عطف زیست‌بوم فناوری و نوآوری کشور را باید تصویب «قانون حمایت از شرکت‌ها و موسسات دانش‌بنیان» در سال 1389 در مجلس شورای اسلامی دانست که با رسمیت‌بخشیدن به مفهوم «شرکت‌های دانش‌بنیان» و طراحی معافیت‌ها، حمایت‌ها و مشوق‌های مختلف برای شرکت‌هایی که کسب‌وکارشان با توسعه و تجاری‌سازی فناوری گره خورده است، جان تازه‌ای در کالبد زیست‌بوم نوآوری دمید.
معماران قانون حمایت از شرکت‌های دانش‌بنیان که با چالش‌های مختلف توسعه کسب‌وکارهای دانش‌بنیان آشنا بودند و به خوبی می‌دانستند «تامین منابع مالی» می‌تواند پاشنه آشیل توسعه این کسب‌وکارها باشد، تاسیس «صندوق نوآوری و شکوفایی» با سرمایه اولیه 3 هزار میلیارد تومانی را به عنوان یک نهاد جدید زیر نظر مستقیم رئیس‌جمهور به عنوان رئیس شورای عالی عتف (علوم، تحقیقات و فناوری) پیش‌بینی کردند و تامین منابع مالی مورد نیاز شرکت‌های دانش‌بنیان را برعهده آن گذاشتند.
این‌گونه بود که صندوق نوآوری و شکوفایی در سال 1392 به عنوان مولود قانون حمایت از شرکت‌های دانش‌بنیان تاسیس شد و تلاش کرد خدمات و ابزارهای مختلفی را به شرکت‌های دانش‌بنیان ارایه نماید. نخستین بسته خدمتی که در صندوق نوآوری و شکوفایی پا گرفت، «تسهیلات» بود که در انواع مخلتف، از «نمونه‌سازی» تا «تولید صنعتی»، «سرمایه در گردش» و «لیزینگ» با نرخ‌هایی به مراتب کمتر از نرخ مصوب شورای پول و اعتبار به شرکت‌های دانش‌بنیان ارایه شد. «ضمانت‌نامه‌»‌های پیمان که عمدتاً نه از طریق صندوق، بلکه از طریق شبکه بانک‌های همکار صندوق با سپرده کمتر در اختیار شرکت‌ها قرار می‌گرفت، خدمت دیگری بود که با استقبال شرکت‌های دانش‌بنیان نیز روبرو شد.
به تدریج اما، همسو با تجربیات مشابه جهانی، خدمات دیگری به سبد خدمات صندوق اضافه شد: خدمات توانمندسازی که ماهیت آن «کمک بلاعوض» است، اما جنبه نقدی ندارد و در قالب آن‌ها، صندوق بخشی از هزینه دریافت خدمات موسوم به تجاری‌سازی را به شرکت‌ها می‌پردازد، از هزینه حضور در نمایشگاه‌های داخلی و خارجی گرفته تا دریافت استانداردها، گواهینامه‌ها و تاییدیه‌های فنی، حفاظت از مالکیت فکری، آموزش، مشاوره و امثال آن. از آنجا که با ارایه یک «خدمت» توسط کارگزاران حرفه‌ای و باتجربه گره خورده است، ارزش قابل توجهی برای شرکت‌های دانش‌بنیان ایجاد می‌کند.
پس از آن نوبت به «سرمایه‌گذاری» به معنای مشارکت صندوق در سود و زیان طرح‌های فناورانه و استارت‌آپ‌های سرمایه‌پذیر رسید؛ خدمتی که هم به عنوان یک ضرورت از سوی کارشناسان زیست‌بوم فناوری و نوآوری مورد تاکید قرار داشت و هم مورد تقاضای شرکت‌های دانش‌بنیان بود، اما ظرایف و پیچیدگی‌های آن، به ویژه در قالب سرمایه‌گذاری مستقیم، اجازه نمی‌داد جان بگیرد.
با بررسی تجربیات جهانی مشخص شد. نهادهای مشابه صندوق نوآوری و شکوفایی در سایر کشورها با اتخاذ سیاست‌ها و رویکردهای متفاوت و خلاقانه، توانسته بودند گام‌های موثری در راستای کمک به سرمایه‌گذاری خطرپذیر و کاهش ریسک‌های بخش خصوصی در این حوزه بردارند. صندوق نوآوری و شکوفایی نیز بر آن شد تا طرح تازه‌ای دراندازد و با بازتعریف خدمات «سرمایه‎‌گذاری خطرپذیر»، با سبد متنوع‌تری از خدمات به یاری شرکت‌های دانش‌بنیان بشتابد. توضیح این مدل و مروری اجمالی بر رویکردها و خدمات جدید صندوق نوآوری و شکوفایی در حوزه سرمایه‌گذاری خطرپذیر در یادداشت بعدی توضیح داده خواهد شد.

میانگین (0 آرا)

ارسال ایمیل